OCF

İşletme Nakit Akışı

Kısa tanım

İşletme nakit akışı (OCF), esas işin dönem içinde ürettiği veya tükettiği nakittir. Dolaylı yöntem: net kârdan başla, nakit dışı giderleri ekle, net işletme sermayesi değişimini (ΔNWC) düş. TMS 7 (IAS 7) faiz sınıflamasını isteğe bağlı bırakır.

Ayrıntılı açıklama

Dolaylı yöntem kârı nakit dışı kalemler ve işletme sermayesi hareketleriyle düzeltir. Doğrudan yöntem tahsilat ve ödemeleri listeler. Alacak veya stok artışı kârı kesmeden işletme nakit akışını keser; ticari borç artışı işletme nakit akışını yükseltir - bu tedarikçi finansmanıdır, faaliyet kalitesi değil.

Faiz ve verginin işletme mi finansman mı sınıflanması emsal karşılaştırmayı kırar. Tek seferlik peşin ödeme veya stok eritme işletme nakit akışını şişirir.

CFO açısından neden önemlidir?

Likidite ve iç fonlamanın ilk nakit ölçütüdür. Kârlı bir büyüme yılında bile negatif işletme nakit akışı dış finansman veya nakit tamponu ister. Borç servisine uygun nakit akışı (CFADS) ve serbest nakit akımı (FCF) bu satırdan kurulur; bakım-idame yatırımı (maintenance CapEx) ve borç servisi yine de dışarıda durur.

Nasıl hesaplanır?

İşletme nakit akışı ≈ Net kâr + Nakit dışı giderler − ΔNWC ± diğer işletme düzeltmeleri

Formüldeki değişkenler

• OCF: İşletme faaliyetlerinden nakit akışı
• ΔNWC: Net işletme sermayesi artışı (nakit çıkışı)

Nasıl yorumlanır?

İşletme nakit akışının net kârın üzerinde olması tahakkukların nakde dönüştüğü anlamına gelir; tersi nakit alacaklarda veya stokta sıkışmasıdır. Büyüme yılında negatif işletme nakit akışı beklenebilir; sürekliliği nakit yakmadır. On üç haftalık bütçe, işletme nakit akışının daha sık dilimlenmiş, brüt tahsilat ve ödemeler halidir.

Sayısal örnek

Net kâr 44 mn TL, amortisman 20 mn TL, ΔNWC +30 mn TL (artış) → işletme nakit akışı ≈ 44 + 20 − 30 = 34 mn TL (faiz/vergi sınıflaması öncesi).

Tanımlar eğitim ve analiz amaçlıdır. Yatırım, kredi veya vergi tavsiyesi değildir.